Jesteś tutaj:

Gazy cieplarniane

Drukuj

Krajowa inwentaryzacja obejmuje następujące gazy i grupy gazów cieplarnianych: dwutlenek węgla (CO2), metan (CH4), podtlenek azotu (N2O), grupę gazów HFC (fluorowęglowodory), grupę gazów PFC (perfluorowęglowodory), sześciofluorek siarki (SF6) oraz trójfluorek azotu (NF3), które są raportowane w pięciu kategoriach: 1. Energia, 2. Procesy przemysłowe i użytkowanie produktów, 3. Rolnictwo, 4. Użytkowanie gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwo (LULUCF) oraz 5. Odpady.

Krajowa inwentaryzacja i towarzyszące jej tablice w układzie Common Reporting Format (CRF) przygotowywane są corocznie zgodnie z obowiązującymi wytycznymi zawartymi w decyzji Konferencji Stron konwencji 24/CP.19: Revised of the UNFCCC Reporting Guidelines on Annual Inventories for Parties included In Annex I to the Convention (FCCC/CP/2013/10/Add.3). Współczynniki globalnego ocieplenia (Global Warming Potentials − GWP) zastosowane do przeliczenia emisji gazów innych niż dwutlenek węgla na ekwiwalent CO2 podano w załączniku III do decyzji 24/CP.19.

Metodyka stosowana do obliczania emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych jest zgodna ze wskazówkami zawartymi w publikacji Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (Intergovernmental Panel on Climate Change – IPCC) pt. 2006 IPCC Guidelines for National Greenhouse Gas Inventories. Zgodnie z obowiązującymi wytycznymi IPCC, w celu uzyskania dokładniejszych danych o emisji zastosowano, tam gdzie to było możliwe, krajowe metody szacowania emisji. 


Wielkość emisji – dane podstawowe

W maju 2016 r. Krajowy ośrodek zaktualizował inwentaryzację emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych za rok 2014 r. (wraz z trendem od roku bazowego 1988), z uwzględnieniem zaktualizowanej metodyki zalecanej w decyzji 24/CP.19 i opublikowanej przez Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu (IPCC) w 2006 r.

Nowo obowiązujący zbiór wytycznych zebrany w 2006 IPCC Guidelines for National Greenhouse Gas Inventories stanowi podstawę metodyczną procesu inwentaryzacji, jednak w celu uzyskania dokładniejszych danych o emisji zastosowano, tam gdzie to było możliwe, krajową metodykę szacowania emisji. Więcej informacji na temat stosowanych metodyk można znaleźć w raporcie NIR dostępnym do pobrania poniżej.

Krajowy ośrodek zwraca uwagę, że z powodu niewdrożenia do tej pory funkcjonalnego systemu raportowania elektronicznego CRF Reporter przez Sekretariat Konwencji Klimatycznej (UNFCCC) w aplikacji tej nadal występują usterki, co powoduje pewne błędy w tablicach wynikowych CRF przedstawionych poniżej – w przypadku wątpliwości prosimy o kontakt z zespołem.

Całkowita emisja gazów cieplarnianych w 2014 r. wyniosła 380 037,57 kt ekwiwalentu CO2 (bez uwzględnienia sektora 4 Użytkowanie gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwo). Emisja głównych gazów cieplarnianych w podziale na sektory została przedstawiona w tabeli poniżej.

2014

Kt

CO2

CH4

N2O

Krajowa emisja

(bez uwzględnienia sektora 4)

310 307,30

1 653,21

66,26

Krajowa emisja netto

(z uwzględnieniem sektora 4)

277 703,81

1 654,62

66,48

1. Energia             

288 426,63

719,43

8,17

   A. Spalanie paliw

284 863,92

146,62

8,17

   B. Emisja lotna z paliw

3 562,71

572,81

0.00

2. Procesy przemysłowe i użytkowanie produktów

20 450,86

2,52

2,84

3. Rolnictwo

905,41

557,10

52,27

4. Użytkowanie gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwo

-32 603,48

1,41

0,22

5. Odpady

524,40

374,16

2,97

Szczegółowe wyniki inwentaryzacji emisji gazów cieplarnianych wraz z metodyką ich szacowania przedstawiono w Krajowym raporcie inwentaryzacyjnym 2016 (NIR) oraz tabelach CRF wskazanych poniżej.

Raporty

ZGŁOŚ UWAGI DO ARTYKUŁU
ZGŁOŚ UWAGI DO STRONY